Stereometria
Księgi XI–XIII owo uporządkowany wykład geometrii przestrzeni.
Księga XIPrzedstawia podstawowe pojęcia geometrii przestrzeni – podaje własności prostych i płaszczyzn w przestrzeni, prostopadłość i równoległość, kąty bryłowe i ich własności. Zamieszczone są tu także sposoby obliczania objętości równoległościanów.
Księga XIIZawiera zobrazowanie metody wyczerpywania, która służyła starożytnym do rozwiązywania zadań wymagających całkowania. dzięki temu możliwe stało się znalezienie wzorów na objętość stożka, ostrosłupa, walca i kuli. wryty jest fakt, iż objętości kul mają się do siebie tak, jako sześciany ich promieni.
Księga XIIIPrzypuszcza się, iż nie jest ona dziełem Euklidesa, a została dodana do Elementów później.
Zawiera recenzja złotego podziału odcinka oraz rozważania na zagadnienie wielościanów foremnych (tak zwanych brył platońskich). Ostatnie twierdzenie brzmi: Istnieje raptem piątka wielościanów foremnych.
Tu uwaga: podane przez Euklidesa wyznaczenie wielościanu foremnego jest trochę odmienne od momentu dzisiejszego. Uważał mężczyzna za foremne wielościany, których ściany są przystającymi wielokątami foremnymi. dzisiaj żądamy oraz wypukłości takiej bryły i przystawania kątów bryłowych (być prawdopodobnie milcząco Euklides przyjmował te założenia za oczywiste). W roku 1947 Hans Freudenthal i van der Waerden znaleźli przykłady wielościanów spełniających sytuacja foremności podane w Elementach, raptem "nieforemnych" wedle obecnej definicji.